Gerardus Majella

De kerk in Hulten is genoemd naar de Heilige Gerardus Majella.Spreken ze ons nog aan, die heiligen van vroeger? Heeft bijvoorbeeld de heilige Franciscus ons nog iets te zeggen? Of zijn we hem vergeten? En de heilige Anna? De heilige Hildegard van Bingen? Don Bosco? En tegenwoordig? Bestaan ze nu nog, vrouwen of mannen, die bijzonder zijn, die zich bovenmate inzetten voor liefde, recht en vrede? Jawel! Nog steeds denken we aan al die heilige mensen die een voorbeeld voor ons kunnen zijn.

Zo vieren we op 16 oktober vieren we de heiligendag van Gerardus Majella. Hij leefde ruim 200 jaar geleden, geboren in 1726 en gestorven in 1755. Gerardus Majella is een bekende volksheilige geworden. Dat is opmerkelijk want hij leidde een onopvallend leven. Maar zijn latere bekendheid heeft alles te maken met zijn inzet voor de armen in Zuid-Italië. Nog steeds blijft Gerardus Majella ons inspireren te meer daar hij de patroonheilige van onze parochiegemeenschap is.

Gerardus Majella werd geboren op 6 april 1726 in Muro bij Napels. Hij kreeg dezelfde naam als zijn oudere broer die tien dagen na zijn geboorte was gestorven. Zijn familie was armoedig en toen zijn vader, die kleermaker was, ziek werd van de tering, werd het gezin steeds armer. Zijn vader stierf toen Gerardus 12 jaar was. En volgens de volkslegende was er niets wat hij aan zijn zoon overliet.

Als kind moest hij gaan werken om het vak van kleermaker te leren. Op een keer ging hij op bezoek bij zijn oom die pater was bij de Kapucijnen. Toen deze zijn versleten plunje zag, gaf hij Gerardus een nieuwe overjas. En deze ging blij en dankbaar naar huis. Toen hij maar net buiten de kloosterpoort was, zag hij een bedelaar in lompen. De bedelaar vroeg hem om geld, maar dat had Gerardus niet. Alleen die nieuwe jas en hij schonk hem aan de bedelaar.

Gerardus wilde graag broeder of pater worden, maar geen enkel klooster wilde hem opnemen. Jarenlang heeft hij allerlei verzoeken ingediend, die steeds afgewezen werden, want de kloosters vonden hem maar een ‘hopeloos figuur'. Koppig bleef hij echter volhouden. En uiteindelijk trad hij in 1752 in bij de Redemptoristen. Met hen zette hij zich in voor maatschappelijk achtergestelde mensen. Hij werkte onder de armen, preekte en ontzegde zich alles wat naar luxe zweemde. Bij de Redemptoristen vond Gerardus wat hij zocht: stilte en eenzaamheid, armoede en soberheid. In een brief schreef hij dat ze een schraal bestaan hadden, maar dat God altijd bij hun was om te helpen en dat ze altijd bedelaars zouden blijven. Nederigheid en soberheid zijn deugden die vaak met Gerardus Majella worden verbonden. Meestal wordt hij heel eenvoudig afgebeeld met een kruis in zijn handen. Op andere afbeeldingen zie je hem terwijl hij brood uitdeelt aan kinderen. Dat laatste sprak veel mensen aan: zijn zorg voor behoeftige kinderen in het Zuiden van Italië. Nog steeds houden we in onze kerk in Hulten Gerardus Majella in ere.

Heilige mensen zijn zo bijzonder omdat zij in hun leven en hun werken verwijzen naar de oorspronkelijke bedoeling van het christendom. In hun manier van leven laten heiligen opnieuw zien hoe Jezus het ooit bedoeld heeft. Niet door erover te praten, niet met mooie woorden alleen, maar vooral ook door de boodschap van Jezus in de praktijk te brengen. Gerardus Majella, wordt wel de patroon van de kleermakers genoemd. Zijn vader was kleermaker en hij zelf heeft ook het vak geleerd. Een arm bestaan. Zelfverzekerd en koppig wilde hij kost wat kost broeder of pater worden. Eigenzinnig: arme mensen, vooral kinderen, gingen absoluut voor; wat hij met zijn bedelen verzamelde, deelde hij uit aan arme mensen. Niet verantwoord vonden zijn religieuze oversten dat; hulpeloos vonden ze hem. Maar Gerardus Majella zette door: zijn eigen brood uitdelen aan de armen, zo bracht hij het evangelie van Jezus in de praktijk.